Ιστορία Στρατωνίου

Πράγματι η σημερινή θέση της Κοινότητας Στρατωνίου, είναι η θέση της αρχαίας πόλης «Στρατονίκη» που μνημονεύει μεν ο Αλεξανδρινός Πτολεμαίος Κλαύδιος, αλλά λαθεμένα σε άλλη τοποθεσία στο Συγγιτικό κόλπο. Ύστερα όμως από τα αρχαιολογικά ευρήματα το Μάρτη του έτους 1962 ασφαλώς βγαίνει το συμπέρασμα ότι πράγματι το σημερινό Στρατώνι είναι η τοποθεσία της αρχαίας πόλης Στρατονίκη.


Το Μάρτιο 1962 η Κοινότητα Στρατωνίου έκαμε το εσωτερικό δίκτυο ύδρευσης και κατά την εκσκαφή των χανδάκων στη θέση του δρόμου μπροστά από την είσοδο του σημερινού κτιρίου του υποκαταστήματος Ι.Κ.Α. Στρατωνίου βρέθηκε ένα «Ηρώο» μέσα στο οποίο υπήρχαν αγάλματα και λοιπά άλλα αρχαία αντικείμενα.

Η Κοινότητα σταμάτησε την εκσκαφή των χανδάκων και ειδοποίησε την αρχαιολογική υπηρεσία Θεσσαλονίκης, η οποία έστειλε στο Στρατώνι τον επιμελητή αρχαιολόγο Πέτρο Θέμελη ένα νεαρό και εξαίρετο επιστήμονα, ο οποίος ύστερα από καλή εργασία, απεκάλυψε ένα κτίσμα σε βάθος ενός μέτρου, αποτελούμενο από δύο θαλάμους που επικοινωνούσαν με θύρα, ένα κύριο θάλαμο διαστάσεων 5x5,50 μέτρα και έναν προθάλαμο διαστάσεων 5x3 μέτρα. Μέσα στους θαλάμους αυτούς βρέθηκαν τρία αγάλματα μαρμάρινα 2 ανδρών σπασμένα από το λαιμό και πάνω και ένα γυναικός άθικτο, μία κεφαλή ανδρός μαρμάρινη, μια μαρμάρινη πλάκα παριστάνουσα νεκρόδειπνο με επιγραφή «Νικοπτολαίμου επιλύσου ηρωίς χαίρε» δύο μαρμάρινες στήλες με επιγραφές «Αφθονητος Αριστεου Ηδίστη Ερμίο» η μία και η άλλη «Ηροδωρος Θεαγένους». Σήμερα αυτά τα ευρήματα βρίσκονται στο αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου. Δυστυχώς το Ηρώον ήτο συλημένο και δεν βρέθηκαν νομίσματα. Είχα πληροφορίες ότι στη νότια πλευρά της κοινότητας μερικοί κάτοικοι βρήκαν μερικά αρχαία αντικείμενα, δεδομένου δε ότι κατά την εκσκαφή στο λόφο που κτίστηκε το 1955 το ξωκκλήσι των Αγίων Θεοδώρων, βρέθηκαν αρκετά χάλκινα νομίσματα, οδήγησα τον παραπάνω αρχαιολόγο στην τοποθεσία αυτή για επιτόπιο έρευνα. Βρέθηκαν πολλοί συλημένοι τάφοι Ρωμαϊκής και υστέρας εποχής καθώς και ερείπια οικιών, στη θέση δε του ελαιώνα πολλοί τάφοι συλημένοι βρέθηκαν βυζαντινής εποχής.

Tο 1934 η Εταιρία των Μεταλλείων έκανε εκβραχισμούς με δυναμίτες στο «Πόρτο» για να κάμει θέση εναπόθεσης του νέου μεταλλεύματος «σίδηρος» και σε μια από αυτές τις ανατινάξεις κατάπληκτοι οι εργαζόμενοι εργάτες και ο επικεφαλής επιστάτης είδαν να γεμίζει ο τόπος από νομίσματα τα οποία άρχισαν να μαζεύουν κάθε ένας για λογαριασμό του. Τα νομίσματα αυτά ήταν από καθαρό χρυσό «πλατίνα» και από τους ευρόντας αυτά, αρκετοί έγιναν πλούσιοι. Όλα τα παραπάνω τέθηκαν υπόψη του αρχαιολόγου Πέτρου Θέμελη με το ερώτημα ποια είναι η γνώμη του και απήντησε ότι πιστεύει ότι το σημερινό Στρατώνι είναι η θέση της αρχαίας «Στρατονίκης».


Άλλωστε ο Πτολεμαίος τοποθετεί την αρχαία Στρατονίκη παραθαλάσσια πόλη μεταξύ Ακάνθου και Σταγείρων, δεδομένου δε ότι η αρχαία Άκανθος βρέθηκε στη σημερινή τοποθεσία του Δήμου Ιερισσού τα δε αρχαία Στάγειρα στην τοποθεσία «Βίννα» βγαίνει το συμπέρασμα ότι η αρχαία πόλη «Στρατονίκη» είναι η σημερινή Κοινότητα Στρατωνίου.

Δημιουργία της Νέας Κοινότητας Στρατωνίου

Τον καιρό της Τουρκοκρατίας 1790-1912 στο Στρατώνί υπήρχαν μερικές καλύβες που ανήκαν σε κατοίκους της Κοινότητας Στρατονίκης «Ίσβορος» που είχαν εδώ τα κτήματα τους (Τσανακάδες - Αστεριού, Παπαϊωάννου, Βλάχος Γιάκαλος - Λιούρας κ.τ.λ.) μετά δε την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1912 τα κτήματα αυτά αγοράστηκαν από άλλους (Μαρκογιαννάκης, Καρράς, Μουσλής κ.τ.λ.). Η επί τουρκοκρατίας Μεταλλευτική Εταιρία είχε στο Στρατώνι υποτυπώδεις εγκαταστάσεις για να φορτώνουν το μετάλλευμα που έβγαινε αρχικά στην «Πιάβιτσα» και ύστερα στο «Μαδέμ Λάκκο».

Η πρώτη Μεταλλευτική Εταιρία ήταν Γαλλοτουρκική με Διευθυντή τον Γάλλο Σεβαλιέ και όταν επρόκειτο να φορτώσει το μετάλλευμα στο πλοίο εδώ στο Στρατώνι, έστελνε έναν αγγελιοφόρο από την Αρναία το Γιάννη Αλεξάνδρου (Μπαμπανάρα) και ειδοποιούσε τους κατοίκους των γύρω χωριών με μια σάλπιγγα να έρθουν εργάτες στο Στρατώνι να φορτώσουν το μετάλλευμα με «κουβάδες» και ζεμπίλια στις «μαούνες» και στη συνέχεια στο πλοίο. Αυτό βέβαια το διέταξε και ο Μαδέμ Αγάς που είχε την έδρα του στα Στάγειρα, όπως αφηγείται ο τότε Πρόξενος της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη Κοζινερί το έτος 1793.
Το Μετάλλευμα το έψηναν σε φούρνους που τους έκαιγαν με πουρνάρια αυτοί δε οι φούρνοι σώζονταν μέχρι το έτος 1952 οπότε η Εταιρία τους χάλασε, κτίζοντας εκεί το εργοστάσιο εμπλουτισμού.
Το 1908 η τότε Γαλλοτουρκική Εταιρία μετέφερε την έδρα της στο Στρατώνι και έφερε για Διευθυντή τον Κουνά από τη Μπάλια της Μικράς Ασίας όπου η ίδια Εταιρία είχε ανάλογα μεταλλεία στα οποία εργάζονταν πολλοί Έλληνες τεχνίτες και εργάτες. Ο Διευθυντής αυτός ερχόμενος στο Στρατώνι έφερε πολλούς από αυτούς τους ειδικευμένους εργατοτεχνίτες και επάνδρωσε τις αρξάμενες μόνιμες εγκαταστάσεις επεξεργασίας του σιδηρομεταλλευματος (Γκινενιώτης - Παπάζογλου - Κινικλίδες - Βουλώνης - Πίκουλα - Μωυσής κ.τ.λ.). Τότε ήρθαν και πολλοί κάτοικοι από την Αρναία κι έπιασαν δουλειά στην Εταιρία (Κλειδαράς - Σιώπης - Λαλιώτης κ.τ.λ.) που παρέμειναν πλέον μόνιμοι κάτοικοι Στρατωνίου μέχρι και σήμερα.


Μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922 ήρθαν στο Στρατώνι και άλλοι Έλληνες της χαμένης Μικρασιατικής Πατρίδας οι οποίοι πρώτα εγκαταστάθηκαν στο καλογερικό Μετόχι «Ξηροπόταμος» και ύστερα στο Στρατώνι εγκατασταθέντες σε σπίτια της Εταιρίας η οποία είχαν πλήρες εργοστάσιο ηλεκτρικού ρεύματος με ατμομηχανές που έκαιγαν πετροκάρβουνο, αυτοί δε οι Μικρασιάτες κάτοικοι αποτέλεσαν το πρώτο πυρήνα της σημερινής Κοινότητας Στρατωνίου.
Η Εταιρία έκτισε αμέσως Σχολείο και Εκκλησία στη σημερινή θέση που είναι τα καταστήματα Σκοτώρη, ιερέας ήταν ο Παπακορνήλιος και δάσκαλοι οι Κων/νος Μυγδάλης από την Ιερισσό και η Άννα Αλβανού από τη Στρατονίκη.
Το Στρατώνι τότε ήταν οικισμός υπαγόμενος στην Κοινότητα Στρατονίκης και οι κάτοικοι Στρατωνίου ψήφιζαν στη Στρατονίκη φυσικά δε σαν πρόσφυγες Μικρασιάτες ανήκαν όλοι στο τότε κόμμα των φιλελευθέρων και πήγαιναν στη Στρατονίκη να ψηφίσουν μετά μουσικών οργάνων και μια πελώρια φωτογραφία του Βενιζέλου που την κρατούσε ο αρχηγός τους ο περίφημος «Παναγάρας».
Η Αστυνομία όμως της Στρατονίκης για να μη γίνουν επεισόδια με τους κατοίκους της Στρατονίκης που στο σύνολο τους ανήκαν στο Λαϊκό κόμμα, σταματούσε τους ψηφοφόρους Στρατωνίου και τα μουσικά όργανα στη θέση «Σπεράντσα» και τους άφηνε ανά 10 να μπαίνουν στη Στρατονίκη για να ψηφίζουν.
Στα χρόνια αυτά 1922-1928 άλλαξε η Εταιρία χέρια και έγινε Ελληνογερμανική με αφεντικά τους Γκρόμαν - Νέγρη - Κανελλόπουλο και έφεραν νέο Διευθυντή τον Σπυρίδωνα Δημουλίτσα. Το 1928 έγινε η μεγάλη απεργία στα Μεταλλεία που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα, την οποία καθοδηγούσε ο τότε εργατοπατέρας Αριστείδης Δημητράτος ο μετέπειτα Υπουργός Εργασίας του Δικτάτορα Μεταξά. Την ίδια χρονιά το Στρατώνι έγινε αυτοτελής Κοινότητα, αποσπασθείσα της Κοινότητας Στρατονίκης, τα δε όρια της ήταν από το λάκκο της Καρβουνόσκαλας, έφθαναν στα κτήματα Μακρογιαννάκη -Μουσλή - Πλανάκη και κατέληγαν στο Πόρτο.


Το 1960 έγινε αναθεώρηση των ορίων και σήμερα αυτά αρχίζουν από το μυχό της τοποθεσίας «Κουρί» ανεβαίνουν στο ύψωμα «Μαχμούτ» μέχρι τη σημερινή Αερογέφυρα οδού Ολυμπιά¬δος - Ιερισσού, φτάνουν στη χαράδρα του Αγίου Νικολάου μέχρι το ύψωμα «Κουκοράβας» «Άσπρα χώματα» όλες τις εκείθε βουνοκορφές και καταλήγουν περίπου στη θέση «Λειβάδι» στη θάλασσα.
Τα έτη 1930-1932 η Εταιρία έφερε έναν Μουσικοδιδάσκαλο Χρήστο Μουραμπά και έκαμε μία θαυμάσια ορχήστρα εγχόρδων μικτή ανδρών - Γυναικών καθώς και μηχάνημα προβολής κινηματο¬γραφικών ταινιών του τότε βωβού κινηματογράφου. Τόσο δε η ορχήστρα, όσο και ο κινηματογράφος ψυχαγωγούσε όχι μόνον τους κατοίκους Στρατωνίου, αλλά και των γειτονικών χωριών κατά τα διάφορα πανηγύρια τους.
Το 1938 η Εταιρία έφερε πνευστά μουσικά όργανα και οργάνωσε ορχήστρα με μουσικοδιδάσκαλο το Γιώργο Καρόπουλο. Η ίδια ορχήστρα αναδιοργανώθηκε το 1953 με μουσικοδιδάσκαλο τον Γ. Σάμαλη. Σήμερα δε η ίδια ορχήστρα αναδιοργανώνεται μικτή ανδρών - γυναικών από τους Ναυτοπροσκόπους Στρατωνίου, τους οποίους ίδρυσε το 1965 ο τότε Διευθυντής της Εταιρίας Στρατηγός Γερογιάννης.
Το έτος 1932 έγινε ο μεγάλος σεισμός (26-9-1932) και το Στρατώνι που στεγάζονταν όλοι οι κάτοικοι του σε λιθόκτιστα σπίτια της Εταιρίας ισοπεδώθηκε τελείως και πολλοί κάτοικοι τάφηκαν κάτω στα ερείπια, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος στον «Εγκέλαδο». Τον ίδιο χρόνο η Εταιρία έφερε και τις πρώτες πετρελαιομηχανές για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος το δε Στρατώνι ανοικοδομήθηκε από την υπηρεσία αποκαταστάσεως σεισμοπαθών με θαυμάσια ρυμοτο¬μία και ανάλογα οικοδομικά τετράγωνα και καλούς δρόμους.
Επί τουρκοκρατίας η συγκοινωνία με τα γύρω χωριά και τη Θεσσαλονίκη γίνονταν μόνο με ζώα και η τότε Μεταλλευτική Εταιρία είχε δικούς της πεζοπόρους ταχυδρόμους που μετέφεραν την αλληλογραφία και τις χρηματαποστολές μέχρι και τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που οι σύμμαχοι Αγγλογάλλοι έκαμαν ένα μικρό σιδηρόδρομο «Ντεκοβίλ» που άρχιζε από το Σταυρό Θεσσαλονίκης και τελείωνε στο Λαγκαδά (Σαρμασακλή). Από αυτούς τους ταχύποδες ταχυδρόμους της Εταιρίας δύο ήταν πολύ ξακουστοί ο ένας Δημήτριος Ποδαράς παππούς των σημερινών Παδαράδων από τη Γαλάτιστα και ο άλλος από την Αρναία ο Αντώνιος Κριαρής.

Αργότερα, η συγκοινωνία γίνονταν με τα ατμόπλοια της γραμμής Θεσσαλονίκης - Καβάλας, προσεγγίζοντας και στο Στρατώνι. Τέλος η συγκοινωνία γίνονταν με ιδιόκτητο βαποράκι της Εταιρίας με το όνομα «Κασσάνδρα» και πλοίαρχο τον καπετάν Παναγή Σταυρινό και αργότερα τον καπετάν Ψέμμα που εκτελούσε δρομο¬λόγιο Στρατώνι - Σταυρός και από Σταυρό με το ντεκοβίλ τρενάκι στη Θεσσαλονίκη.
Το 1933 έγινε ο χωματόδρομος Στρατωνίου - Θεσσαλονίκης, ο οποίος σήμερα είναι ένας πολύ καλός ασφαλτοστρωμένος δρόμος Ουρανουπόλεως - Θεσσαλονίκης.
Το έτος 1940 η Εταιρία σταμάτησε τις εργασίες της λόγω του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και όλοι οι απασχολούμενοι σ1 αυτή απολύθηκαν, πλην ελαχίστων προνομιούχων και τα δύσκολα χρόνια 1941-1942 πολλοί κάτοικοι πέθαναν από την πείνα, πούλησαν όλα τα νοικοκυριά τους για ένα κομμάτι ψωμί, ασχολήθηκαν με το αλάτι βράζοντας τόνους θαλάσσιου νερού που το έβγαζαν αλάτι και το μετέφεραν στα σιτοχώρια του νομού Σερρών (Μαυροθάλασσα -Χούμικο κ.τ.λ.) και το αντάλλασσαν με σιτάρι και με καλαμπόκι. Ασφαλώς δε θα πέθαιναν όλοι από την πείνα αν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός δεν έστελνε στο Στρατώνι έναν αντιπρόσωπο του ονόματι Βέγκερ ο οποίος έφερε τρόφιμα και οργάνωσε συσσίτια για τους κατοίκους Στρατωνίου.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εταιρία πέρασε κατά μεγαλύτερο μέρος στα χέρια του Μποδοσάκη, ο οποίος πράγματι έκαμε πολλά καλά έργα στο Στρατώνι και μεταξύ αυτών προίκισε και την Κοινότητα ύστερα από εισήγηση του τότε Διευθυντή, το έτος 1955 καλού φίλου της Κοινότητας και συγγραφέα της ιστορίας της Χαλκιδικής στρατηγού Δημητρίου Ζάγκλη, ιδιόκτητο κοινοτικό κατάστημα όπου και σήμερα ακόμη στεγάζεται η κοινότητα Στρατωνίου, ενώ μέχρι τότε στεγαζόταν σε διάφορα ξύλινα παραπήγματα της Εταιρίας.
Μετά το θάνατο του γέρου Μποδοσάκη συνέχισε τα καλά έργα στο Στρατώνι ο αείμνηστος ανεψιός του Αλέξανδρος Αθανασιάδης, που αγάπησε και αυτός πολύ το Στρατώνι, όπως να πληρώνει η Εταιρία στη ΔΕΗ τον ηλεκτροφωτισμό των οδών και πλατειών, διαμόρφωσε την παραλιακή λεωφόρο με το όμορφο πάρκο και πλακόστρωση αυτού, ασφαλτόστρωσε τους κεντρικούς δρόμους της Κοινότητας και προ παντός έκαμε το εργοστάσιο βιολογικού καθαρισμού έτσι ώστε η θάλασσα Στρατωνίου να είναι σήμερα πολύ καθαρή και να λούονται ελεύθερα όλοι στα καταγάλανα νερά της.
Όταν έγινε το Στρατώνι αυτοτελής Κοινότητα το έτος 1928 πρώτος πρόεδρος της ήταν ο Δημήτριος Ιωαννίδης μετά οι Θρασύβουλος Κινικλής, Δημήτριος Δόμαλης και Άγγελος Ζέρβας μέχρι το έτος 1946. Το 1951 ο Χαρίλαος Χαριτίδης μετά οι Χρήστος Ζαγοράκης, Σεραφείμ Σαραφιανός, Θωμάς Κεχαγιάς, Χρήστος Μυγδάλης, Αθανάσιος Καρράς, ξανά Σεραφείμ Σαραφιανός. Το 1974 ο δάσκαλος Αστέριος Καραντώνας, έπειτα ο Θεόδωρος Ζαγοράκης, ο Ηλίας Τσανάκας από το 1991 ο Λάζαρος Ξυδόπουλος μέχρι και το έτος 1998. Από το έτος 1998 μέχρι και το έτος 2002 ο Γιώργος Παπαδημητράκης και από το έτος 2002 μέχρι και σήμερα ο Νίκος Ζαγοράκης. Χρέη Γραμματέως στην Κοινότητα έκαμαν διάφοροι υπάλληλοι της Εταιρίας όπως ο Ευάγγελος Νικ. Μωυσής, ο Γερο Ρέντης και ο συνταξιούχος τότε δάσκαλος Κων/νος Μυγδάλης. Μόνιμος Γραμ¬ματέας της Κοινότητας τοποθετήθηκε το έτος 1938 ο συνταξιούχος τότε Αστυνομικός Βασίλειος Αγγελής ο οποίος όμως το 1946 αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να εγκατασταθεί μονίμως στη Θεσσαλονίκη λόγω του εμφυλίου πολέμου.

Τότε με τον εμφύλιο κάηκε και το ξυλουργείο της Εταιρίας σε ένα δωμάτιο του οποίου στεγαζόταν και το γραφείο της Κοινότητας και έτσι κάηκε όλο το αρχείο της Κοινότητας, πλην ενός ληξιαρχικού βιβλίου γάμων, το οποίο είχε πάρει στο σπίτι του μπροστά από λίγες μέρες ο τότε ιερέας Ευθύμιος Γεωργιάδης για να δει πόσοι γάμοι είχαν γίνει. Φυσικά κατά τον εμφύλιο ξανάκλεισε η Εταιρία και οι κάτοικοι διασκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη, οι εναπομείναντες όμως δεν πείνασαν γιατί υπήρχαν οι διανομές τροφίμων και ρούχων της Ούντρα του σχεδίου Μάρσαλ.
Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου παρεκλήθη υπό του τότε προεδρεύοντος της Κοινότητας Ηλία Γαλάτου, όστις αντικατέστησε τον προεδρεύοντα Νικόλαο Σκοτώρη, να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως γραμματέας της Κοινότητας με αμοιβή την δωρεά χορήγηση των τροφίμων της Ούντρα, πράγμα που δέχτηκε.
Η Κοινότητα έσοδα δεν είχε, αρχείο δεν είχε, οι κάτοικοι ζητούσαν πιστοποιητικά και η κοινότητα δεν ήταν σε θέση να τα χορηγήσει, το αυτό συνέβη και το έτος 1951 που ανέλαβε καθήκοντα με μόνιμες εκλογές ο Χαρίλαος Χαριτίδης. Η Νομαρχία Χαλκιδικής πίεζε τον πρόεδρο της Κοινότητας να βρει μόνιμο γραμματέα, η Κοινότητα χρήματα δεν είχε και κανένας δεν αναλάμβανε να κάνει τον γραμματέα. Ύστερα από πολλές παρακλήσεις του προέδρου της Κοινότητας,ο Αλέξανδρος Παπαγεωργίου συγκέντρωσε τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και έδωσε το «νενομισμένο όρκο» εκτελών τα καθήκοντα του γραμματέα της Κοινότητας άμισθος αλλά και παρέργως τας διαθέσιμους ώρας μετά το ωράριο του στην Εταιρία των Μεταλλείων της οποίας τότε ήταν υπάλληλος.
Το 1951 πήρε την κανονική του άδεια από την Εταιρία την οποία κατανάλωσε εξ ολοκλήρου στον Πολύγυρο όπου πήγε και έκαμε χειρόγραφα Μητρώα αρρένων, ληξιαρχικών βιβλίων και άλλων στοιχείων της Κοινότητας από τα υπάρχοντα τόσο στη Νομαρχία, όσο και στις άλλες Δημόσιες υπηρεσίες (Στρατολογικό Γραφείο -Πρόνοια κ.τ.λ.) και άρχισε να ανασυγκροτεί το Αρχείο της Κοινότητας που όταν συνταξιοδοτήθηκε το έτος 1978 παρέδωσε πλήρες και άρτιο στην Κοινότητα, που σήμερα είναι ένα από τα καλύτερα της περιοχής. Όπως θα διαβάζουν οι αναγνώστες στην παρούσα ιστορία για την Κοινότητα Στρατωνίου, αναφέρει συνεχώς το όνομα της Εταιρίας των Μεταλλείων, γιατί εδώ πρέπει να ομολογήσουμε και ασφαλώς θα συμφωνούν και οι αναγνώστες του παρόντος ιστορικού, ότι αν δεν υπήρχε αυτή η Εταιρία, σίγουρα δεν θα υπήρχε και η Κοινότητα. Την Κοινότητα βέβαια την δημιούργησαν οι τότε κάτοικοι της, αλλά αν δεν υπήρχαν τα Μεταλλεία, ασφαλώς δεν θα υπήρχαν και κάτοικοι και στον τόπο αυτό θα ήταν μόνο οι λίγες καλύβες της Κοινότητας Στρατονίκης με τα λίγα αγροκτήματα τους. Και επειδή η Κοινότητα Στρατωνίου δεν είχε ανέκαθεν από της ιδρύσεως της δικούς της πόρους, δεν έχει δε και σήμερα πόρους πάντοτε ζητούσε και εξακολουθεί να ζητά τη συνδρομή της Εταιρίας σε διάφορες παροχές, χρηματικές, υλικών και μηχανημάτων, η οποία συνδρομή, άλλοτε προσφερόταν και προσφέρεται με απλοχεριά και άλλοτε με λίγη τσιγκουνιά. Όλοι δε οι διατελέσαντες κατά καιρούς Διευθυντές της μέχρι και τον σημερινό κ. Μιχάλη Θεοδωρακόπουλο σε κάθε παράκληση της Κοινότητας, πάντοτε ανταποκρίνονταν και πρόσφεραν διάφορα υλικά, μηχανήματα ακόμη και χρήματα για την εκτέλεση έργων της Κοινότητας. Ο δε σημερινός Διευθυντής κ. Θεοδωρακόπουλος, πάντοτε τιμά με την παρουσία του τις διάφορες εορταστικές, πολιτιστικές και λοιπές εκδηλώσεις της Κοινότητας. Τον Αύγουστο του 1945 η Κοινότητα κινδύνεψε να καταστραφεί ολοσχερώς από μια μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε από άγνωστη αιτία στο δάσος της βορειοδυτικής πλευράς και έφτασε μέχρι τα πρώτα σπίτια της τότε γραμμής Ντεκοβίλ και οι κάτοικοι αλλόφρονες είχαν συγκεντρωθεί κάτω στην παραλία, ενώ το χωριό είχε καλυφθεί όλο από τους κατοίκους και δεν φαίνονταν καθόλου τα σπίτια.
Τελειώνοντας το ιστορικό αυτό της Κοινότητας Στρατωνίου σημειώνουμε ότι τόσο οι αρχαίοι, όσο και οι σημερινοί κάτοικοι Στρατωνίου, που σχεδόν προέρχονται από όλα τα διαμερίσματα της Ελλάδας δεν διάλεξαν τυχαία τη θαυμάσια αυτή τοποθεσία για κατοίκηση, γιατί ο κάθε επισκέπτης, μόλις θα φθάσει στη θέση «Αερογέφυρα» ερχόμενος από τη Θεσσαλονίκη ή στη θέση «Κιόσκι Δασαρχείου Αρναίας» ερχόμενος από την Ολυμπιάδα, δεν μπορεί να αντέξει και θα μείνει πολλή ώρα στις θέσεις αυτές και θα θαυμάσει τη μαγευτική αυτή τοποθεσία, συνδυασμού θάλασσας - καταπράσινων βουνών, απέραντης καθαρής αμμουδιάς, με φόντο τον επιβλητικό «Άθωνα» της Μοναστικής Πολιτείας του Αγίου Όρους, τα δελφίνια που χειμώνα-καλοκαίρι κολυμπούν στα καταγάλανα νερά του Στρατωνίου, τις επιβλητικές εγκαταστάσεις της Εταιρίας τόσο μέσα στη θάλασσα όσο και έξω αυτής.
Ύστερα, μπαίνοντας μέσα στο χωριό θα θαυμάσει την καινούργια είσοδο του χωριού και θα χαρεί την καθαριότητα, τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους, την καινούργια πλατεία, την εξυπηρέτηση των κέντρων ψυχαγωγίας και προ παντός την απέραντη καλοσύνη και αγάπη αλλά και φιλοξενία των κατοίκων που πρόθυμα παρέχουν κάθε πληροφορία και εξυπηρέτηση γι' αυτό οι επισκέπτες δεν λείπουν χειμώνα - καλοκαίρι.